زندگی

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب ان جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشمان

سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

خت خندان و زمان رام

خوشه ماه فروريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

همه دل داده به آوای شباهنگ

يادم آید تو به من گفتی از اين عشق حذرکن

لحظه ای چند بر اين آب نظر کن

آب آینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از اين شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبو تر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی، من از آن کوچه گذشتم

        نازی جون منو چشم انتظاری نازی همدم من

         فقط این مونده از تو یادگاری نازی همدم من

خریدار غصه ی تو هستم تویی که هم چون  من تک سایه ی عریانی بودی برروی شکسته

-دیواری که کسی صدای فریاد بلندت را در سکوت سنگینت نشنید اما بدان من با گوش جان به نغمه های قلب خسته و آزرده ات گوش می دهم و همچون همیشه ویران و خرابت می شوم

آ ری باتوام غریب آشنا!!

سلام بچه ها..یه مدت بود نبودم و الان اومدم بگم بازم باید برم اما خیلی زود برمیگردم.

از همتون ممنونم به کلبه ی کوچیکم سر میزنین.همتونو دوست دارم.

برام دعا کنید...محتاج دعای دلای پاک و پر محبتتون هستم.

از وقتی به دنیا اومدم بهم گفتند اگه بخوای رویابافی کنی آخرش به بن بست میرسی. اگه ساده باشی پشت پا میخوری، اگه دوست داشته باشی زیر پا لگد میشی، و خلاصه اگه بخوای واقعا" آدم باشی بین ماها جا نداری...با خودم می گفتم من کار خودمو میکنم و آدم می مونم اما آدمی که تو دنیای خودم خیلی دورتر از اون آدم اونا ،تعریفش کرده بودم... فکر کردم می تونم بینشون دووم بیارم. هر روز میگذره اون آدم من خسته تر میشه، دلش تنها تر میشه،دستاش سردتر میشه،چشاش سرخ تر میشه و قلب نازکش داغون تر میشه! نمیدونم چکارش کنم... طفلی بعضی موقعا اونقدر دلش می گیره و تو درونش غصه میخوره که من خدا خدا میکنم نکنه صداش به عرش اوستا کریم نرسه. آخه تنها کسش اون. خودش میخواد بره پهلو اون آخه دلش خیلی حال و هواشو کرده اما نمی تونه...اگه هم زنده ی به خاطر چند نفریه که احساس می کنه نسبت به اونا تعهد داره... خیلی دلم واسش میسوزه بعضی موقعا میرم پهلوش و با هم زیر بارون بغضش قدم می زنیم حرفاش حرف منه، حرفایی که هیچ کس اونا رو نفهمید ، حرفایی که همه به مسخره گرفتنشون اما بعضی موقعا اینقدر حال جفتمون بد میشه که با اون که میدونیم چمونه اما هر کاری می کنیم تا بتونیم کمی با هم حرف بزنیم نمیشه آخ که چه لحظه ی وحشتناکیه، لحظه ای که این روزا کار من سرو کله زدن با اون شده بعضی وقتی واقعا" احساس می کنم دارم از پا درمیام احساس می کنم واقعا" میخوام کم بیارم تا ته ته میرم و خیلی خسته برمی گردم اونقدر خسته که گفتن نداره اون ته یا بهتر بگم اون دنیای تاریک واقعا" یک شکنجه گاهه ...ماها هم اسیرای اون شکنجه گاهیم کاش میتونستم برا همیشه به درون خودم فرار کنم شایدم این کارو کردم اونم وحشتناکه اما از این یکی کمی بهتره خلاصه اینکه... میدونم تو هم میگی من دیوونه ام! عیبی نداره ... من عادتمه!